Ik zit bovenop een rots die ik zojuist met handen en voeten beklommen heb. Ik sta hoog boven de grond en kijk eindeloos uit over de vallei. In de verte zie ik de hoge toren van de Stratosphere, het typisch gevormde dak van de Fashion Show Mall, en de glimmende gebouwen van de Encore en de Wynn. Ik doe mijn ogen dicht en probeer de pompende muziek, de schreeuwende mensen en de voorbij razende auto’s te horen, maar ik hoor niets anders dan het zachtjes ruisen van de wind, het fluiten van een vogel en verder…niets.
Zo ver als we kunnen kijken zien we ze. Grillig gevormde torens, pilaren, zuilen, hoodoo’s. Rood zandsteen, met een dun laagje sneeuw erover gestrooid als poedersuiker op een stapel poffertjes.
Links van ons zien we een hoog uitkijkplatform, en iets verderop een slingerend pad dat over de rand van de canyon loopt, en dan zigzaggend de diepte in duikt.
‘Is dat ons pad?’, vraagt Jan. Ik check de kaart. Jep. Dat is ons pad.
We rijden over een enorm bochtig bergweggetje. We draaien door de ene na de andere haarspeldbocht en terwijl we langzaam steeds hoger klimmen, wordt het uitzicht steeds mooier. Ik ben blij dat Jan rijdt, want nu kan ik onverstoord door het raampje naar buiten kijken.
Dan komen we bij een tunnel en rijden we ineens door het pikkedonker. Af en toe is er een gat in de tunnelwand en zie ik een korte flits van bergen.
Dan zien we het licht aan het einde van de tunnel. Nog een bochtje hier, een slinger daar, en dan: hoge rood-met-gele rotswanden, bespikkeld met groene dennebomen en hier en daar nog een plukje sneeuw.
We zijn in Zion!
We krijgen duidelijke instructies. Geen foto’s maken op de trappen. Geen video’s maken. Geen rugzakken mee, geen troep maken en niet roken.
Als iedereen instemmend knikt lopen we over een zanderig plateau. De omgeving is wel mooi, maar niets doet vermoeden dat zich hier een wonderlijk natuurlijk fenomeen schuil houdt.
Dan ineens zien we een smalle scheur in de aarde. Alsof iemand een gigantisch mes heeft gepakt en die vertikaal door de aardkorst heeft getrokken.
Via een smalle, steile trap dalen we af. Stap na stap gaan we dieper de grond in, tot we op de bodem staan van een smalle, kronkelende kloof.
De zandsteen wanden golven voor ons uit en kleuren alles zacht oranje.
Het is warm. De zon staat hoog en brandt – ondanks dat het pas februari is – flink op ons hoofd. We volgen een goed aangelegd pad, bovenop een enorm plateau.
Ons doel ligt voor ons. Een stukje in de verte zien we groepjes mensen staan bij een reling. Daar moet het zijn, maar ik zie nog niet wat ik ken van de plaatjes op internet. Tot we echt tot de rand lopen.
Groen, blauw, en een perfecte hoefijzervorm. De Horseshoe Bend is in het echt nog mooier dan op de plaatjes.
Waar is Marleen