Grand Canyon!

Het is warm. De zon staat hoog en brandt – ondanks dat het pas februari is – flink op ons hoofd. We volgen een goed aangelegd pad, bovenop een enorm plateau.
Ons doel ligt voor ons. Een stukje in de verte zien we groepjes mensen staan bij een reling. Daar moet het zijn, maar ik zie nog niet wat ik ken van de plaatjes op internet. Tot we echt tot de rand lopen.
Groen, blauw, en een perfecte hoefijzervorm. De Horseshoe Bend is in het echt nog mooier dan op de plaatjes.

Gisteren verlieten we de gekte van Las Vegas en koersten we helemaal richting de Grand Canyon.
We kiezen niet de snelste route, maar wel de leukste: die via de Route 66.
In de plaatsjes Hackberry en Saligman stoppen we even. Vijfentwintig jaar geleden was ik hier ook en er is werkelijk niks veranderd. In mijn fotoalbum van 2001 zit een foto van mijzelf en mijn pa, staande bij een oude roestige auto. Diezelfde roestbak staat er nu nog steeds, en ik maak de foto uiteraard even na.
We rijden door en klimmen langzaamaan de droge vallei van Las Vegas en omgeving uit en het plateau van de zuidelijke rand van de Grand Cayon op. We zien dennebomen, sparren en sneeuwresten langs de weg en we spotten zelfs wapiti’s!
Tegen zonsondergang staan we op de South Rim van de Grand Canyon. De zakkende zon kleurt de kliffen aan de overkant zachtoranje en we kunnen – als we de informatie van de borden moeten geloven – wel vijftig kilometer ver kijken. De Grand Canyon heet niet voor niets ‘Grand’.

Vanochtend staan we vroeg naast ons bed, want ondanks dat we ‘maar’ 260 kilometer hoeven te rijden, hebben we veel te zien onderweg, dus maken we veel stops.
We zitten op ruim 2000 meter hoogte nu, en vannacht heeft het gevroren. We hebben geen krabber gevonden in de huurauto, maar met een bonuskaart van de Albert Heijn komen we gelukkig een heel eind.
We rijden het Grand Canyon nationaal park weer binnen en we loeren weer goed in de bossen waar we gistermiddag de wapiti’s zagen. Die zien we nu niet, maar Jan spot wel een coyote!
In het park rijden we een heel stuk naar het westen, over de Hermit Road. Deze is in het hoogseizoen alleen toegankelijk voor de shuttlebus van het park, maar in de winter mogen we er zelf rijden.
We stoppen bij uitzichtpunten als Maricopa Point, Powell Point, Hopi Point, en Mohave Point. Overal is het uitzicht weer adembenemend mooi. De zon klimt nu langzaam steeds hoger en kleurt de canyon iedere tien minuten anders in.
Het eindpunt van Hermit Road is Hermit’s Rest, waar in 1890 een kluizenaar woonde. Hier zien we wel wapiti’s, maar liefst zeventien stuks! De enorme beesten scharrelen rustig rond, grazen wat van plukjes gras en likken zout – dat er ligt tegen de gladheid – van het wandelpad.

We rijden terug over Hermit Road naar het oosten en volgen dan de Desert View Drive. We stoppen even bij de Desert View Watchtower – weer een plekje dat ik herken van vroeger – en verlaten het park bij de oostpoort.
We koersen richting de Horseshoe Bend.
Hier heeft de machtige Colorado rivier een gigantische hoefijzervormige bocht in de harde steenlagen van het plateau uitgesleten en stroomt zo’n driehonderd meter onder ons door de slingerende kloof.
De kleuren van de rivier – donkerblauw, met groen en geel – contrasteren prachtig met de oranjebruine rotsen van het plateau en de kliffen.
Ik heb van deze beroemde meander al vele plaatjes gezien, maar met alle fotobewerkingen die er beschikbaar zijn weer je nooit hoe iets er in het echt uitziet.
Gelukkig doet de werkelijkheid hier niet onder aan de plaatjes. Sterker nog, ik vind het nog vele malen mooier in het echt. De pure kracht die de rivier nodig heeft gehad om dit in miljoenen jaren tijd uit te slijten, de enorme schaal ervan – het is geen klein bochtje – en de levendige kleuren maken het een onvergetelijke beleving.

Na dit overweldigende uitzicht rijden we de laatste minuten naar onze eindbestemming van vandaag: Page.
Morgen bezoeken we hier de Lower Antelope Canyon, en ik ben heel benieuwd of die ook de plaatjes gaat overtreffen.