Antelope Canyon!

We krijgen duidelijke instructies. Geen foto’s maken op de trappen. Geen video’s maken. Geen rugzakken mee, geen troep maken en niet roken.
Als iedereen instemmend knikt lopen we over een zanderig plateau. De omgeving is wel mooi, maar niets doet vermoeden dat zich hier een wonderlijk natuurlijk fenomeen schuil houdt.
Dan ineens zien we een smalle scheur in de aarde. Alsof iemand een gigantisch mes heeft gepakt en die vertikaal door de aardkorst heeft getrokken.
Via een smalle, steile trap dalen we af. Stap na stap gaan we dieper de grond in, tot we op de bodem staan van een smalle, kronkelende kloof.
De zandsteen wanden golven voor ons uit en kleuren alles zacht oranje.

Vandaag bezoeken we de Lower Antelope Canyon. In de omgeving van Page bevinden zich in de plateau’s enkele scheuren in het zandsteen.
Door jaren van erosie door zogenaamde flashfloods – snel opkomende overstromingen – is de aarde doorkliefd geraakt.
Wij bezoeken de Lower Antelope Canyon, die bekend staat om de feloranje tot zachtroze wanden.
Al vanaf de eerste stappen de canyon in, is het betoverend.
Ik schiet links, rechts en boven foto na foto. De gewelfde wanden blijven zich voor ons uitstrekken en na iedere bocht en kronkel is het uitzicht weer anders. Het is sprookjesachtig mooi. Het invallende zonlicht speelt met de plooien in de rots en geeft het zandsteen een fluweelzachte uitstraling. De door het water uitgesleten kommen, bochten en golven lijken wel te dansen en we komen ogen tekort.
Onze gids wijst ons op plekjes waar beroemde foto’s zijn gemaakt.
De screensavers van Windows, Macbook, iPhone en LG tv’s passeren allemaal de revue.
Via weer wat trappetjes klimmen we langzaamaan de kloof weer uit en na ruim een uur piepen we weer boven het aardoppervlak uit als duveltjes uit een doosje en is de betovering verbroken.

Gelukkig zijn we nog niet klaar voor vandaag. We willen Bryce Canyon en Zion National Park nog bezoeken de komende dagen en morgen willen we meedoen aan de enige parkrun in de wijde omgeving – en die is in Cedar City.
We starten de auto en zetten Google maps aan.
Onderweg van Page naar Cedar City is het ook weer enorm genieten. We zien het landschap veranderen van roodoranjegeel naar groengrijs met wit. Wit? We lopen al de hele dag in korte broek en de airco staat op ‘LO’ – de koudste stand.
Toch ligt er weer sneeuw langs de weg en hoe verder we rijden, hoe meer we zien liggen.
Als we de 89 North verruilen voor de 14 West – Cedar Canyon – worden we begroet door vele waarschuwingsborden. Niet rijden met vrachtwagens. Vrachtwagens draai om. Omkeerpunt voor vrachtwagens HIER! Pas op voor ijs. Pas op voor sneeuw. Pas op voor stenen op de weg. Als het oranje licht knippert sneeuwkettingen VERPLICHT!!
Gelukkig knippert het licht niet en met gespannen enthousiasme draaien we de weg op.
We passeren het ene na het andere sneeuwveld en de sneeuwmarkeerpaaltjes langs de weg lijken steeds korter te worden. De sneeuwlaag in de berm is steeds dikker en het uitzicht is steeds mooier.
Op mijn horloge houd ik de hoogtemeter in de gaten. We klimmen gestaag. 2300 meter. 2600. 2800. We tikken met 2994 meter nét niet de 3000 aan, maar dat lijkt me een afrondingsfoutje. We zetten de auto even aan de kant en kijken kilometers ver uit over de vallei van Zion. De bomen beneden ons lijken wel miniatuurboompjes, bedekt met een laagje poedersuiker.

We dalen de bergpas weer af en checken in bij het hotel. Cedar City is onze basis voor de komende dagen.