Leaving Las Vegas

Ik zit bovenop een rots die ik zojuist met handen en voeten beklommen heb. Ik sta hoog boven de grond en kijk eindeloos uit over de vallei. In de verte zie ik de hoge toren van de Stratosphere, het typisch gevormde dak van de Fashion Show Mall, en de glimmende gebouwen van de Encore en de Wynn. Ik doe mijn ogen dicht en probeer de pompende muziek, de schreeuwende mensen en de voorbij razende auto’s te horen, maar ik hoor niets anders dan het zachtjes ruisen van de wind, het fluiten van een vogel en verder…niets.

De laatste uurtjes van onze vakantie spenderen Jan en ik op hele andere manieren. Jan schuift aan bij verschillende pokertafels, maar ik kan geen casino van binnen meer zien.
Na de afgelopen dagen ondergedompeld te zijn geweest in de overweldigende natuur die deze regio te bieden heeft, is de terugkeer in Las Vegas nogal een aanval op mijn zintuigen. Het veelvuldige roken in de speelzalen, de continu knipperende lichtjes, piepende geluidjes, dronken mensen, schreeuwerige reclames, en onophoudende stroom aan gokkasten hebben de charme van nieuwigheid verloren. Ik hoor buiten thuis, waar je de lucht kan zien en de planten niet van plastic zijn.
Ik laat Jan achter in de pokerzaal en rijd in mijn eentje nog een keer naar de Red Rock Canyon; het natuurgebied wat we zo’n twee weken geleden ook bezochten.
Ik loop en klauter dezelfde route als bij ons vorige bezoek en dat gaat nu een stuk gemakkelijker. De sneeuw is inmiddels gesmolten en het riviertje is weer tot een begaanbaar pad omgetoverd. Wat een verschil met twee weken geleden!
Op het einde van de route is een flinke rots die ik beklim. Ik kan ver uitkijken over de vallei en zie de stad liggen. Het is vreemd om alle lichtjes en hoge gebouwen te zien terwijl de vogeltjes in mijn oren fluiten, maar eerlijk gezegd wel even lekker.

Onze laatste avond in Las Vegas besteden we door de Sphere nog van dichtbij te bekijken en dan is het tijd om afscheid te nemen van deze knotsgekke stad en haar adembenemend mooie omgeving.
Wij hebben genoten! Genoten van de vriendelijke mensen die altijd even een praatje maken, genoten van de maffe verschillen in cultuur, en vooral genoten van het landschap.
Geen autorit was saai door de continu veranderende horizon, en iedere wandeling was een avontuur.
We komen terug naar Nederland met een lege portemonnee, maar met een vol hart en een hoofd vol nieuwe dromen.
Tot het volgende avontuur!