Red Rock Canyon!

Ik sta met mijn voeten op een smal randje en hou me vast aan de rotsen. De dame die me tegemoet komt en waarvoor ik even ruimte maak, schuifelt voorzichtig op haar billen de rotsen af.
Dan het onmiskenbare geluid van een telefoon die naar beneden valt. Tak, tak, tak, plons; in het beekje dat zich gevormd heeft op wat eigenlijk het pad hoort te zijn.
‘Ik heb het weer voor elkaar’, denk ik bij mezelf. Een pad gekozen dat eigenlijk geen pad is.
Het zal in de familie zitten.

Vandaag maken we een tripje buiten de stad. We laten de oogverblindende lampen van Las Vegas achter ons en rijden naar de Red Rock Canyon, een halfuurtje buiten de stad.
Nog voor we de stad uit zijn lonken de bergen naar ons aan de horizon. Op de voorgrond de palmbomen van Las Vegas, op de achtergrond roodbruine bergen met sneeuw.
Bij het bezoekerscentrum halen we een kaart en we kiezen een wandeling. Het pad ‘Calico Tanks’ schijnt de meest populaire wandeling van het natuurgebied te zijn en zou na ‘some scrambling’ – een beetje klauteren – een mooi uitzicht geven over de vallei waar Las Vegas in ligt.
Het pad begint prima met zand, grind en gladgesleten rotsplaten, maar na een poosje komen we bij het klautergedeelte.
Het punt van klauteren is dat omhoog altijd wel gaat, maar terug naar beneden vaak wat lastiger is. De recente sneeuwval maakt het niet eenvoudiger.
We laten ons natuurlijk niet zomaar uit het veld slaan, en met wat steun aan een tak hier en een rotswandje daar klimmen we een heel eind de canyon omhoog.
Het pad is overstroomd door smeltwater wat zich in seizoensgebonden poelen verzamelt in holten in de rotsen, de zon schijnt glinsterend op de overgebleven sneeuw, de lucht is knalblauw, de bergen geel en rood en we genieten met volle teugen van dit avontuur.
Bij een smal deel van de route zien we terugkerende mensen op billen, handen, voeten en met hulp van anderen naar beneden klimmen en schuiven. Een telefoon klettert de rotswand af en ik hoor mensen zeggen dat het verderop nog gladder is door de sneeuw. Om ongelukken en vroegtijdige spierpijn te voorkomen (we moeten morgen die halve marathon nog lopen), keren we om voordat we het eindpunt bereikt hebben, maar dat geeft niks. Dit was een prachtige wandeling en we hebben geen zin in gedoe.
Terug bij de auto rijden we de rest van de ‘scenic drive’ af en vergapen we ons aan de omgeving. Het is echt geweldig mooi.
Terug in de stad maken we ons klaar voor een ritje over de strip een een avondje karaoke. In een rokerige bar een eindje buiten de Strip zingen we liedjes met de lokale stamgasten en kruipen we voor het eerst ná 21.00u ons bedje in.
Morgen halve marathon!