Zachtjes wiegend hang ik in een hangmat en word ik toegezongen door tientallen vogels. Ik ben omringd door geuren van gras en van water.
Onder een strakblauwe hemel, met de zon hoog in de lucht glij ik geruisloos met een kajak door het gladde water. Langs rietkragen en weilanden waar kikkers uit wegspringen en schapen met hun lammetjes staan te grazen.
We barbecueën met een oneindig groen uitzicht, ik doe een halve poging tot zwemmen en doe verder heerlijk niks.
Welkom op natuureiland Jisp.
Auteur: Marleen Pagina 11 van 12
Ik word wakker van het herkenbare geluid van een lange ritssluiting die open gaat. Mijn opgevouwen armen wurm ik uit mijn slaapzak en als ik rechtop ga zitten, komt mijn hoofd bijna tegen het tentdak aan.
Ik kruip de tent uit, en in plaats van in fris gras met de ochtenddauw nog op de sprietjes, stap ik op een gladde laminaatvloer. En in plaats van een wandeling met wc-rol onder m’n arm naar de campingplee, kan ik gewoon naar mijn eigen vertrouwde toilet.
Een paar weken geleden, in het midden van de coronacrisis, was alles nog een stuk onzekerder dan nu. Scholen waren dicht, naar buiten mocht alleen voor noodzakelijke dingen, werken mocht ik nog niet en mijn reis naar Antarctica was net geannuleerd.
Om een beetje avontuur te vinden in mijn eigen huis, maakte ik toen deze video.
Enjoy 🙂
We fietsen langs boerderijen en landhuizen. Door velden, langs bomen en over smalle bruggetjes. Maar ook langs rijtjeshuizen, moderne hoge flatgebouwen en door een tunnel vol graffiti.
De zon staat hoog aan de hemel en door de knalblauwe lucht vliegen reigers en roofvogels. Het stoffige pad strekt zich voor me uit en leidt me langs stille vennetjes, door groene bossen en over uitgestrekte heide. De zoete geur van dennenbomen hangt in de lucht en de bermen zijn versierd met duizenden wit-, rood-, geel- en blauwgekleurde voorjaarsbloemen.
Brabant is prachtig.
Het is koud en donker. Mijn telefoon met daarop de navigatie zit in m’n jaszak en roept af en toe instructies. Rechtsaf. Kruispunt rechtdoor. Bocht naar links volgen. Ik stuur mijn fiets de aangegeven richting op als mijn jaszak ineens begint te roepen. ‘Bestemming bereikt!’
Ik tuur over een donker fietspad en zie niks. Ik check nogmaals mijn telefoon om te kijken of de locatie klopt, het zou hier echt moeten zijn.
‘Het kan niet uit staan, toch?’ vraagt Jan zich hardop af. Nee, het kan niet uit staan. We fietsen een stukje verder het pikdonkere pad op en ik houd kort even mijn hand voor mijn felle fietslamp. Dan zie ik het. Bleekblauw en mintgroen gloeit op vanuit het asfalt en hoe langer ik kijk, hoe feller en mooier het wordt.