Categorie: Avonturen ver van huis Pagina 4 van 6
Hier wat foto’s van de duiken in het Beagle Kanaal. Deze foto’s zijn allemaal gemaakt door Carlos en Alvaro van Ushuaia Divers!
Ook een paar foto’s van mijn wandeling door het Tierra del Fuego Nationaal Park, naar Hito XXIV. Die foto’s zijn gemaakt door mijzelf š
Ik duik tussen dikke groene stengels. Linksaf, rechtsaf, rechtdoor door een groene tunnel. De enorme kelpplanten vormen een soort bos waar we doorgeen glijden. Het zonlicht wordt gefilterd door een plafond van waterplanten en schemert mysterieus groen in het water.
We zien naaktslakken en zeesterren, kleine kreeftjes en de ruggengraat van een zeeleeuw.
Na twee duiken van drie kwartier zit ik rillend in de rubberboot en kan ik door de kou mijn vingers nauwelijks meer bewegen, maar dat was het absoluut waard!
Een dikke stapel bankbiljetten ruist razendsnel door een telmachine. Een tweede en een derde stapel volgen vlot. Dertigduizend Peso ligt in tweehonderd honderdjes en tien duizendjes op de balie. De overige vierduizend Peso worden handmatig voor mijn neus geteld.
Ik ben ‘even’ honderd Euro in lokale valuta wezen halen. Dat dat niet zo gemakkelijk zou zijn als naar de pinautomaat lopen en geld uit de muur trekken wist ik wel. Maar dat het in zulke kleine coupures zou worden uitgegeven wist ik niet en ik heb geen tas bij me. In m’n broekzakken is geen plek meer en met deze stapel briefgeld in m’n hand over straat lopen in Buenos Aires lijkt me ook niks.
Nog in het kantoortje van Western Union sta ik te dubben en kijk ik om me heen. De meneer achter de balie is bezig met een andere klant en ook zijn collega kijkt niet naar mij. Ik prop de stapels biljetten schaamteloos in mijn beha, zorg dat mijn shirt niet te vreemd bolt en loop met zelfverzekerde tred naar m’n hotel.
Het bed is bezaaid met spullen. Dikke sokken, thermobroeken, handschoenen, shirts, truien, skibroek en regenjas liggen klaar om in mijn tas te worden gestopt. Op de vloer liggen nog wandelschoenen, een muts, zwemkleding en een pot haargel. Bedenkelijk kijk ik van de berg zooi naar mijn tas, zucht een keer diep en begin te rollen, te vouwen en te proppen.
Knarsend en schokkend rammelt het treintje door de donkere tunnel. We draaien een bocht om en een schemerig geel licht schijnt in de verte. Het verlicht een enorme kamer vol druipsteenformaties. Torenhoge stalagmieten, kronkelende stalactieten en ā daar waar deze twee formaties aan elkaar zijn gegroeid ā gigantische zuilen.
Het treintje rammelt verder en het voelt een beetje alsof we in Gringotts, de bank van Harry Potter zijn. Ieder moment verwacht ik een enorme draak te zien, maar die houdt zich verborgen.
We zijn in de Postojna grotten in Sloveniƫ, de grootste grotten van Europa.
Flipper de flapper, we sluiten Kroatiƫ af met een klapper!
Ingespannen turen we over het eindeloze blauw van de Adriatische Zee. Kleine golfjes die breken foppen me meermaals waardoor korte momenten van opwinding eindigen in teleurstelling. Maar dan zie ik het toch Ć©cht: een ronde grijze rug, gekromde driehoekige rugvin, zacht glanzend in de ondergaande zon. Een flits van een seconde en dan is het weg. “Dolphin!” roep ik. “There was a dolphin, I’m sure of it!”
Foto’s van de prachtige Dalmatische kust, boven en onder water!
Het is weer zwoegen. Klauterend over rotsjes, langzaam lopend over losse stenen en kruipend onder laaghangende takken van dikke groene pijnbomen. āIs het nog ver?ā vraagt Jan achter me, met een zucht. We zijn op weg naar een verborgen strandje in de buurt van Makarska. Op het internet vond ik informatie over hoe je er kunt komen en op mijn navigatieapp staat een dun zwart lijntje getekend wat we volgen: het pad. Maar echt een pad is het niet te noemen op dit moment. We stuntelen nog een eindje door en dan bereiken we het Ć©chte pad: een fraai grindpad met hier en daar wat stenen. Dat lijkt er meer op! We lopen nu in een stuk lekkerder tempo richting het beloofde verborgen snorkelparadijsje. Aan onze linkerhand staan groene pijnbomen en zien we in de verte grijze granieten bergen de lucht in steken. Aan onze rechterhand duikt een steile klif vol cactussen met knalroze vruchten de diepte in, met daar beneden het lonkende blauwe water. Zelfs vanaf deze hoogte kunnen we de zeebodem zien in de turkooizen rand waar het water contact maakt met de rotsen.
Enthousiast lopen we door over het pad als daar ineens het strandje zich laat zien: kalm helder water, geen mens te bekennen en daarom vissen des te meer!