Met mijn benen bengel ik over de rand van het vliegtuig. Mijn hart bonst in m’n keel en de zenuwen gieren door mijn buik. Nog voordat ik goed kan nadenken val ik van drie kilometer hoogte naar beneden. Ik kan niks anders dan heel hard gillen. De seconden tikken langzaam voorbij en we blijven maar naar de grond suizen. Ik probeer te lachen naar de camera die jumpmaster Johnny op me richt, maar van harte gaat het niet. Dan trekt John aan de lus op zijn rugzak en ontplooit de parachute zich boven ons. Onze val ter aarde wordt afgeremd en ik kom weer wat tot bedaren. Ik heb parachute gesprongen!
Onverstoorbaar laat ik mijn benen rondjes draaien. Met mijn voeten vastgeklikt duw en trek ik keer op keer de pedalen naar beneden en weer omhoog. Naar beneden en weer omhoog. Rond en rond. Telkens weer.
Mijn banden rollen zachtjes zoevend over glad asfalt, vinden zich knerpend een weg over fijn grind en hobbelen stuiterend over losse kasseien.
Langs me heen flitsen groene bossen, uitgestrekte velden, wuivend duingras en pittoreske dorpjes.
Ik fiets de Ronde van Nederland, en dat is Nederlands op z’n best!
Welkom in een Luxemburgs sprookje!
Het is vochtig en donker. Met mijn rug tegen de rotswand gedrukt schuifel ik zijwaarts door de smalle kloof. Als de duisternis volledig wordt, graai ik in mijn rugzak naar mijn hoofdlamp en geef die door aan Jan, die voorop loopt. Hij klikt het lampje aan en verdwijnt de rotsspleet in. Ik pak mijn telefoon uit m’n broekzak en verlicht ook het donkere gat voor me. Ik wurm me door twee haakse bochten in de doorgang van zo’n 50 centimeter breed en moet tegelijkertijd bukken om een uitstulping van de rotswand ter hoogte van m’n hoofd te ontwijken. Ik kruip verder tot het einde van de tunnel, waar de zon vrolijk schijnt en in het bos de lente overweldigend groen uit haar voegen barst. Welkom op de Müllerthal Trail!
Geniet met ons mee!
We lopen over een hobbelig pad vol rotsen, stenen, keien en kiezels. Een heldere rivier stroomt langszij waarin ik mijn drinkfles bijvul. Rotswanden van honderden meters hoog torenen boven ons uit, groene struiken en bomen flankeren het pad en we zien overal bloemen.
Het pad kruist de rivier en we hoppen van de ene steen naar de andere over het water. Wankele knuppelbruggetjes maken de rivieroversteek hier en daar iets gemakkelijker, maar we moeten continu blijven opletten waar we onze voeten plaatsen.
We zijn meer aan het klauteren dan aan het wandelen vandaag, en dat kost behoorlijk wat meer tijd en energie dan de boswandelingen die we gewend zijn in Nederland.
Dan vernauwt de kloof tot een breedte van nog maar drie meter en passeren we de zogenaamde IJzeren Poort. Het einde van deze zeven uur durende wandeling komt langzaam in zicht. We zijn bijna 1250 meter afgedaald en hebben zo’n 16 kilometer gelopen. Het was afzien, maar vooral enorm genieten!
Duizend-en-één nacht in foto’s!
Gehuld in een hoofddoek en op kousenvoeten loop ik over een zacht en dik blauwgroen tapijt. Ik staar naar het plafond en moet opletten niet tegen andere mensen op te botsen, die desgelijks met hun ogen gericht naar boven rondwandelen.
Het zonlicht van buiten wordt gefilterd door kleurrijke glas-in-lood ramen en de immense goudgele koepels worden ondersteund door hoge marmeren zuilen.
Islamitische symbolen en geometrische patronen staan zij aan zij afgebeeld met Christelijke mozaïeken en fresco’s.
De Ayasofya in Istanbul heeft een bijzondere geschiedenis.
Bergfietsen in Nederland! Afgelopen Pinksterweekend fietste ik in twee dagen van het laagste punt van Nederland bij Nieuwerkerk aan de IJssel naar het hoogste punt van Nederland op de Vaalserberg. Van -6,74 meter naar +322,5 meter! In totaal 220 kilometer fietsen met 890 hoogtemeters!
Check hier de video!